The prayer nut in Icelandic

Í Ríkislistasafninu í Amsterdam benti einhver mér á hlut frá Miðöldum, hnotu úr pálmavið. Báðir helmingarnir voru fagurlega útskornir þannig að allskonar myndefni var sjáanlegt, svo sem fæðing og krossfesting Jesú Krists. Helmingana var hægt að opna og loka þannig að þeir mynduðu eina heild. Þetta var síðan sett allt í eyr hnotu, sem síðan var geymd í leður pyngju. Allt guðspallið í hnotskurn. Það var auðsjáanlegt að þetta var gert til að hafa með sér í ferðalög. Eftir nokkur ár vaknaði sú hugmynd hjá mér að vekja þessa bænarhnotu til lífs á annan hátt. Nú er hún flöt og auð og notandinn getur skrifað sinn bænarboðskap í formi nafns, dagsetningar, tákns o.s.frv. í hnotuna. Hnotuna er er auðvelt að geyma og á þennan hátt getur maður borið bænina sína alltaf á sér í hnotunni. Þegar maður hefur verið bænheyrður, eða þér finnst bænin vera búin að vera þar nógu lengi, má nota sandpappír til að pússa flötinn upp á nýtt fyrir nýja bæn.