Ook van hout: de gebedsnoot

De gebedsnoot ontmoette ik voor het eerst op Opwekking. Daar stond een mijnheer met hele speciale ‘dingen’. Eén daarvan was de gebedsnoot. Die heb ik toen aangeschaft en ik kreeg daarbij een prachtig gesprek cadeau. Wiebe heeft namelijk de gave ontvangen om beter te zien dan te kijken. Hij zoekt te zien hoe iemand in zijn vel steekt en spreekt vanuit die observatie. En bidt dan geregeld. Dat doet hij net zoals ademhalen.

Als je zo de gebedsnoot meekrijgt, stop je hem in je zak, nadat je de naam van je geliefden erop hebt geschreven. Die staan er nog op. De noot zit niet meer in mijn zak, maar ligt voor mij in de vensterbank op mijn werkkamer. De ene keer meer dan de andere keer neem ik hem ter hand en nu ook weer. En met dat ik hem opendoe, wordt er bijna automatisch een gedachte, een herinnering en opnieuw een gebed uit geboren.

Deze gebedsnoot is eigenlijk een soort pastoraal medewerker die je liefdevol aanziet en je herinnert aan je (soms heel letterlijk) naaste.

Bij mijn contact met Wiebe leidde de aanwezigheid van zoiets vreemds, in de zin van zoiets opmerkelijks, naar de andere ingrediënten van Wiebe, namelijk zijn houten beelden, al bedenk ik onmiddellijk dat dat een wat lompe omschrijving is, want ook zij zijn méér dan hun vorm. Net als bij de gebedsnoot valt de bijzondere vorm en functie op. Beiden hebben hun eigen inspiratiebron en beiden proberen contact met je te maken als je ze beziet. Beiden zijn niet gemaakt om te bekijken, maar meer om je te verbinden met wat erachter huist en met wie voor je staat. Dát is het wat bij mij blijft hangen: verbinding! Dat is het onderscheidende woord voor Wiebe, voor zijn gebedsnoten en voor zijn hele werk.

Dat die verbinding er echt is, kwam ik aan de weet nadat ik een tv-programma met Wiebe had gemaakt voor Omroep Gelderland en Family7 in de vierdelige serie ‘De Kunst van God?’

Ik bracht de vier programma’s naar het Stadsmuseum in Harderwijk waar een expositie georganiseerd was met de vier betreffende kunstenaars. De directrice had de kunstenaars toen nog niet ontmoet, als ik me niet vergis, maar ze sprak me aan en zei na de uitzending van Wiebe: ‘Zo mooi, het ontroerde me gewoon.’ Kijk dat is verbinding in het leven van alledag. Niemand merkt het op, maar God werkt rustig door, soms op de voorgrond en zoals hier wat meer op de achtergond. Zo gaat dat met het ‘hout’ van Wiebe!

Ik leg mijn gebedsnoot weer op de vensterbank. Ik ben weer herinnerd aan mijn gebedsgenoten.